از غروب جنوب لبنان تا کوچه‌های ایران؛ روایت امید در روزهای سخت

به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، «در میان صدای انفجارها و اضطراب میدان، ناگهان چشمم به آسمان افتاد. غروب عجیبی بود؛ آسمان سرخ شده بود و ابرها آرام‌آرام رنگ عوض می‌کردند. به بچه‌ها گفتم نگاه کنید… ببینید خدا حتی در میان آتش و دود هم زیبایی‌اش را از ما پنهان نکرده است.»

این روایت کوتاه از شهید مصطفی چمران، بیش از آنکه توصیف لحظه‌ای دشوار باشد، بیانگر زاویه‌ای از نگاه به زندگی است؛ زاویه‌ای که یادآوری می‌کند حتی در اوج سختی‌ها نیز لایه‌ای از معنا و زیبایی در جهان حضور دارد. اگر این لایه دیده نشود، روح جمعی جامعه به‌تدریج فرسوده خواهد شد.

امروز نیز چنین نگاهی برای فهم زندگی اجتماعی ما اهمیت دارد. جامعه‌ای که تنها به دشواری‌ها خیره شود، ناخواسته دچار خستگی و بی‌انگیزگی می‌شود؛ اما در کنار واقعیت‌های سخت، همواره جریان آرامی از همدلی‌ها و رفتارهای انسانی وجود دارد که دیده‌شدنشان توان ادامه‌دادن را به جامعه می‌دهد.

نشانه‌های این همدلی را می‌توان در رفتارهای ساده اما معنادار مردم، از ابتدای جنگ تاکنون دید؛ از حضور شبانه‌روزی در میادین تا سفره‌های هفت‌سینی که در خیابان‌ها پهن شد؛ از خانواده‌هایی که برای مدافعان وطن غذا آماده می‌کنند تا متخصصان و نخبگانی که برای خدمت به وطن بازمی‌گردند؛ از برافراشته شدن پرچم ایران در کوچه‌ها و خانه‌ها تا مادرانی که پس‌انداز سال‌های طولانی خود را با اشک و لبخند در راه دفاع از کشور هدیه کردند.

این‌ها شاید در نگاه نخست اتفاقاتی کوچک به نظر برسند، اما در کنار یکدیگر شبکه‌ای از اعتماد و مسئولیت اجتماعی می‌سازند؛ سرمایه‌ای که دوام هر جامعه‌ای به آن وابسته است.

جامعه ایران در طول تاریخ بارها با روزهای دشوار روبه‌رو شده است. آنچه این جامعه را در بسیاری از مقاطع حفظ کرده، تنها ساختارهای رسمی نبوده؛ بلکه سرمایه‌ای انسانی و فرهنگی بوده که در روابط و پیوندهای میان مردم شکل گرفته است. صبر خانواده‌ها، حس مسئولیت نسبت به دیگران، حفظ امید در دل تنگناها و تداوم روابط انسانی، همه نشانه‌هایی از همین سرمایه اجتماعی‌اند.

شاید مهم‌ترین درس روایت چمران همین باشد: اگر نگاه انسان تنها بر تاریکی‌ها متمرکز شود، توان ادامه‌دادن را از دست می‌دهد. دیدن نشانه‌های زیبایی، نوعی مقاومت در برابر فرسایش روح است. گاهی کافی است سر از زمین برداریم و به آسمان نگاه کنیم؛ نه برای گریز از واقعیت، بلکه برای آنکه به یاد بیاوریم حتی در سخت‌ترین روزها نیز می‌توان ردّی از امید، زیبایی و زندگی را دید.

یادداشت از سمیرا گمار، خبرنگار تسنیم

انتهای پیام/