حضرت رقیه(س) با اشک طومار ظلم یزیدیان را نوشت

به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، در تاریخ پر فراز و نشیب عاشورا، نام‌ها تنها به اندازه سن و سال یا جایگاه ظاهری‌شان ماندگار نمی‌شوند؛ برخی انسان‌ها با حقیقت وجودی خود، چنان اثری بر مسیر تاریخ می‌گذارند که قرن‌ها پس از واقعه، همچنان چراغ راه انسان‌ها باقی می‌مانند. حضرت رقیه(س)، دختر خردسال امام حسین(ع)، از جمله همان شخصیت‌هایی است که عظمتش نه در شمار سال‌های زندگی، بلکه در عمق پیام و تأثیر جاودانه‌اش معنا می‌یابد.

وقتی از قهرمانان کربلا سخن می‌گوییم، ذهن‌ها بیشتر به سوی میدان نبرد، شمشیرها و رویارویی‌های آشکار می‌رود؛ اما عاشورا تنها صحنه جنگ با سلاح نبود. کربلا میدان تقابل دو اندیشه بود؛ یک سوی آن ایمان، حقیقت و آزادگی ایستاده بود و سوی دیگر ظلم، تحریف و قدرت‌طلبی. در چنین میدان بزرگی، هر کس به اندازه ظرفیت و جایگاه خود نقش‌آفرینی کرد؛ یکی با شمشیر، دیگری با خطبه، و دیگری با مظلومیتی که تاریخ را برای همیشه علیه ظلم به شهادت گرفت.

حضرت رقیه(س) اگرچه کودکی خردسال بود، اما در منطق عاشورا، بزرگی انسان به سن و سال نیست؛ به میزان اثرگذاری در مسیر حق است. او بدون آنکه در میدان جنگ حضور ظاهری داشته باشد، با رنج و مظلومیت خود، پرده از چهره واقعی حکومت یزیدی برداشت. کودکی که در اسارت، در برابر چشمان تاریخ ایستاد و با زبان معصومیت، فریادی بلندتر از هر خطابه و شمشیری برنده‌تر از هر سلاح بر جای گذاشت.

قدرت‌های ظاهری همیشه تلاش کرده‌اند پیروزی را با ابزارهای مادی تعریف کنند؛ با تعداد لشکر، امکانات و غلبه نظامی. اما عاشورا نشان داد که حقیقت، معادله دیگری دارد. ممکن است سپاهی کوچک باشد، اما اگر بر مدار حق حرکت کند، می‌تواند در برابر بزرگ‌ترین قدرت‌های زمان خود بایستد و پیروز تاریخ شود. حضرت رقیه(س) یکی از روشن‌ترین نشانه‌های همین حقیقت است؛ کودکی که هیچ سلاحی در دست نداشت، اما مظلومیتش سلاحی شد که نقاب از چهره ظلم کنار زد.

گریه‌های کودکانه او در خرابه شام، صرفاً روایت یک اندوه شخصی نیست؛ فریادی تاریخی است که قرن‌هاست وجدان‌های بیدار را مخاطب قرار می‌دهد. آن اشک‌ها، روایت رنج خاندان پیامبر(ص) و سندی ماندگار بر بی‌رحمی کسانی است که حتی حرمت کودکان را نیز نادیده گرفتند. گریه یک کودک، گاهی از هزاران سخن رساتر است؛ زیرا حقیقتی را آشکار می‌کند که هیچ تبلیغ و تحریفی توان پنهان کردن آن را ندارد.

حضرت رقیه(س) را باید یکی از سرداران بی‌سپاه عاشورا دانست؛ سرداری که نه با تیغ، بلکه با صبر و مظلومیت جنگید. او نشان داد که مقاومت همیشه در میدان‌های نظامی خلاصه نمی‌شود. گاهی یک نگاه، یک اشک، یک استقامت و یک ایستادگی خاموش، می‌تواند مسیر تاریخ را تغییر دهد.

پیام حضرت رقیه(س) برای امروز نیز روشن است؛ در برابر ظلم، بی‌تفاوت نباشیم و اجازه ندهیم حقیقت در هیاهوی قدرت‌ها گم شود. عاشورا فقط یک واقعه تاریخی نیست، بلکه معیار شناخت حق و باطل در همه دوران‌هاست. هر جا که انسانی در برابر ستم می‌ایستد، هر جا که مظلومی صدای خود را به گوش جهان می‌رساند و هر جا که حقیقت بر زور و فریب غلبه می‌کند، ردپایی از پیام کربلا دیده می‌شود.

امروز، یاد حضرت رقیه(س) تنها یاد یک کودک سه‌ساله نیست؛ یاد نماد مظلومیتی است که شکست‌ناپذیر ماند، یاد حقیقتی است که با گذر قرن‌ها همچنان زنده است و یاد این پیام بزرگ که گاهی کوچک‌ترین انسان‌ها می‌توانند بزرگ‌ترین درس‌های تاریخ را رقم بزنند.

سلام بر رقیه(س)، آن دختر کوچک که با عظمت روحش، تاریخ را به تماشای بزرگی خویش نشاند.

هاجر فرخ نژاد، خبرنگار و فعال رسانه‌ای

 انتهای پیام/