آیین نورانی غبارروبی ضریح حرم شاهچراغ با حضور خانواده‌های شهدا

به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، امروز، حرم نورانی حضرت احمدبن‌موسی شاهچراغ (ع) حال‌وهوایی دیگر داشت؛ گویی آسمان، زمین و دل‌های مردم در آستانه ششم ذی‌القعده، سالروز بزرگداشت سیدالسادات الاعاظم، به میزبانی قطعه‌ای از بهشت آمده بودند.

آیین غبارروبی و گل‌آرایی ضریح مطهر، با حضور بیش از 250 نفر از خانواده‌های شهدای جنگ تحمیلی و شهدای حرم برگزار شد؛ خانواده‌هایی که هر قدمشان در صحن، یادآور تاریخ ایثار و شرافت این سرزمین بود.

از همان لحظه‌های نخست، عطر گلاب ناب در فضای حرم پیچیده بود و صدای آرام صلوات، همچون نسیمی لطیف، بر دل‌ها می‌نشست. شرکت‌کنندگان با نثار گل‌های سرخ و گلاب‌شویی ضریح، بار دیگر پیمان عشق و ارادت خود را با آن امامزاده واجب‌التعظیم تجدید کردند؛ پیمانی که نسل‌هاست در این شهر جاری است.

حرم در سوگ رهبر شهید

امسال، اما مراسم رنگ و بویی متفاوت داشت. فقدان رهبر شهید، سایه‌ای از اندوه بر دل‌ها انداخته بود. بسیاری از حاضران با لباس‌های سیاه، پرچم‌های برافراشته ایران اسلامی را در دست داشتند و در سکوتی سنگین، اما پرمعنا، کنار ضریح ایستاده بودند.

اشک‌هایی که آرام از گونه‌ها می‌چکید، تنها نشانه سوگ نبود؛ نشانه عشق، وفاداری و میثاقی دوباره با راه شهدا بود.

فضای حرم، آمیزه‌ای از آه، اشک و عشق میهنی بود؛ گویی هر قطره گلابی که بر ضریح می‌ریخت، پیامی از صبر و استقامت این مردم را با خود حمل می‌کرد.

در گوشه‌وکنار صحن، کودکان خردسال مشغول بازی بودند؛ کودکانی که شاید هنوز معنای شهادت را نمی‌دانستند، اما در آغوش مادران و پدرانی که داغدار عزیزانشان بودند، با فرهنگ ایثار و مقاومت آشنا می‌شدند.

برخی مادران شهدا، دست کوچک فرزندانشان را گرفته بودند و آرام برایشان از عمو‌های شهید و راه نور می‌گفتند. این حضور چندنسلی، تصویری زیبا از پیوند گذشته و آینده بود؛ گویی شهدا هنوز در میان مردم نفس می‌کشند.

خدام حرم مطهر، همچون سال‌های گذشته، با شور و اشتیاقی وصف‌ناپذیر پیشقدم شدند. دستانشان پر از گل‌های سرخ بود؛ گل‌هایی که یکی‌یکی به سمت ضریح برده می‌شد و در برابر چشم زائران، فرشی از عشق و ارادت گسترده می‌شد.

گلاب ناب شیرازی، با هر قطره‌اش، ضریح را معطر می‌کرد و فضای حرم را به باغی از نور و عطر بدل می‌ساخت.

ذکرهای زیر لب خدام، اشک‌های زائران و نور ضریح، ترکیبی ساخته بود که تنها در چنین روز‌هایی می‌توان دید؛ روز‌هایی که آسمان و زمین به هم نزدیک‌تر می‌شوند.

در این روز، حرم شاهچراغ (ع) چیزی فراتر از یک مکان مقدس بود؛ گویی قطعه‌ای از بهشت بر زمین جاری شده بود. نسیم ملایم صحن، بوی خدا می‌داد و هر گوشه حرم، آکنده از معنویت و آرامشی عمیق بود. صدای گام‌های زائران، زمزمه دعا‌ها و عطر گل‌های تازه، تصویری می‌ساخت که در ذهن هر بیننده‌ای ماندگار می‌شود.

دهه کرامت، بار دیگر با این آیین نورانی، معنای حقیقی خود را نشان داد؛ کرامتی که در نگاه مادران شهدا، در اشک‌های زائران، در لبخند کودکان و در عطر گلابی که بر ضریح ریخته می‌شد، جلوه‌گر بود.

انتهای پیام/424