یادداشت|شازده، یاسمین و تام؛ تورِ تفریحی مونیخ!

خبرگزاری تسنیم،یادداشت،حسن عرفانیان|ماجرا این است که حضراتِ «کنفرانس امنیتی مونیخ» امسال تصمیم گرفتند صندلیِ رسمیِ قدرتِ اولِ منطقه را خالی بگذارند و به‌جای دیپلماسی، «شومن» وارد کنند! قرعه به نامِ رضا پهلوی افتاد؛ کسی که تنها سابقه‌ی اجرایی‌اش، مدیریتِ ناموفقِ پول‌توجیبی‌های پدر است.

آقایانِ مونیخ! این «امنیت» است یا «استندآپ»؟

غرب که زمانی پزِ «عقلانیتِ سیاسی» می‌داد، حالا امنیتِ جهان را می‌خواهد با کسی حل کند که هنوز نمی‌داند فرقِ «پیروز» و «فیروز» چیست! مضحک نیست؟

درِ مذاکره با ایرانِ هشتاد میلیونی را می‌بندند، میکروفون را می‌دهند به کسی که سوادِ سیاسی‌اش در حدِ ریتوییت کردن است و مشاورِ اعظمش، یاسمین خانم، که ظاهراً تخصصش در «وکالتِ زورکی» و البته ماجراهای عجیبِ «مربی یوگا» است!

شنیده‌ایم در حاشیه‌ی اجلاس، شازده قرار است استراتژیِ براندازی ارائه دهد؛ احتمالاً استراتژی‌اش این است: «تام مورفی را می‌فرستیم تا با حرکاتِ کششی، رژیم را سرنگون کند!»

توهمِ «تاجِ مونیخی»:

حالا خودِ شازده را ببینید! بنده خدا فکر کرده دعوت به مونیخ یعنی تاج‌گذاری. خبر ندارد که در عرفِ دیپلماتیک، وقتی کارتِ بازی نداری، «کارتِ سوخته» را رو می‌کنی تا فقط میز خالی نباشد.

او در مونیخ نماینده‌ی چیست؟ فالوئرهای فیک؟ یا کسانی که آرزو دارند ایران مثلِ لیبی شود؟

جالب این‌جاست که حتی خودِ غربی‌ها هم او را جدی نمی‌گیرند. حتی دادِ خودِ اپوزیسیون هم درآمده که: «او بیشتر به دردِ تولیدِ “کلیپ‌های طنز” می‌خورد تا رهبریِ قیام!»

حضورِ او در مونیخ، بیشتر شبیه «زنگِ تفریح» برای دیپلمات‌های خسته است.

پیامِ زشتِ غرب: بازگشت به تنظیماتِ «کودتا»، اما دردناک اینجاست: اروپا با دعوت از یک «ژنِ ….» موروثی، پیام داد: «دموکراسی یعنی کشک؛ ما دنبالِ یک آقا بالاسرِ مطیع هستیم.»

یعنی هنوز خوابِ 28 مرداد می‌بینند. بیانیه‌ی دانشگاهیان ایرانی را دیدید؟ دادشان درآمد که: «این دعوت، توهین به شعور ماست!» وقتی کسی که عرضه ندارد یک جمله‌ی بدونِ تپق بگوید، می‌شود «مهمانِ ویژه»، یعنی ویترینِ دیکتاتوری در مونیخ گردگیری شده.

میدانِ واقعی کجاست؟

این سیرک هم تمام می‌شود. شازده برمی‌گردد به ویلایِ امنش و بازی با «یاسی» و دوستان.

اما واقعیتِ ایران، نه در لابیِ هتلِ مونیخ است، نه در توهماتِ مجازی.

واقعیتِ ایران، در خیابان‌های تهران است؛ در اقتدارِ مردمی که 45 سال است زیرِ فشار، خم نشده‌اند. واقعیت، آن «موشک‌های نقطه‌زن» است که معادلات را عوض کرده، نه بیانیه‌هایی که با غلطِ املایی خوانده می‌شود.

آقایانِ غرب! با دلقک بازی نمی‌شود امنیت خرید. اگر دنبالِ راه‌حل هستید، باید با «واقعیتِ مقتدرِ ایران» حرف بزنید، نه با «فانتزی‌هایِ» یک ورشکسته‌ی سیاسی که هنوز فرقِ «کودتا» و «انقلاب» را نمی‌فهمد.

انتهای پیام/363/